دیروز که مترو سوار شدم یه سری اتفاقاتی افتاد که تصمیم گرفتم تو وبلاگ بنویسم .

نمی دونم چرا این تصمیم رو گرفتم . . .

شاید چون هیچ جای دیگه ای نمی تونم این حرف ها رو بزنم . . . شاید چون آسمون مثل همیشه پناه منه برای درد ودل .

درد ودلی که حالا قلبم رو   احساسم رو  می سوزونه . . .

آسمون من ! مثل همیشه به حرفام گوش کن  . . .

مثل همیشه امید من باش. مثل همه ی وقت هایی که دلتنگم . . .

قسم می خورم که تو بیان این خاطره اوج صداقت وجانب داری حق رو رعایت کنم و عین جملات رو نقل کنم . خیالتون راحت چون شماها افراد رو نمی شناسین غیبت محسوب نمی شه . . .

قضاوت با خودتون . دوست دارم اگه نظری میدین واقعا نظر حقیقی خودتون باشه . مثل همیشه .

دیروز که سوار مترو شدم یه خانومی هم همراه من سوار مترو شد . خوب مترو مثل همیشه شلوغ بود.این بنده خدا هم از وقتی سوار شد شروع کرد از مترو ایراد گرفتن و این که هرگز نشده قطار به موقع بیاد وهمیشه خرابه وشلوغ . . . خلاصه اینقدر منفی میگفت و میگفت که واقعا تو اون شلوغی نمکی بود رو زخم همه و همه اعصابشون به هم ریخته بود .

 البته من خودم ۱۰۰٪ قبول دارم ضعف ها ونقص هایی که شاید از حسن ها خیلی بیشترن ولی معتقدم فرهنگ استفاده ی خیلی چیزها از جمله مترو تو ایران هنوز جا نیفتاده . اگه عیب و نقص زیاده ماها هم بی تقصیر نیستیم توی زیاد تر شدنش . . . وقتی همدیگر رو هل میدیم و به خاطر چند دقیقه نشستن خیلی راحت بچه ها وپیرها رو نمی بینیم چه توقعی میشه داشت؟

خلاصه این بنده خدا همین جوری داشت بدگویی می کرد و مترو ایران رو با مترو کشو‌‌رهای دیگه مقایسه می کرد  و کم کم داشت به بحث های سیاسی نزدیک میشد که رسیدیم به ایستگاه امام خمینی . . . که در مترو باز شد و یه هو جمعیت زیادی با فشار وارد مترو شدو( بنا به عادت همیشگی خانوما )صدای جیغ و دادی بود که شنیده میشد و وضع از قبل  هم خیلی بدتر شد .

وقتی تو این همه شلوغی وگرما صدای ضبط شده اعلام کرد:ایستگاه امام خمینی . مسافرین محترمی که قصد ادامه ی مسیر به سمت . . .                                  

این بنده خدا شروع کرد :                                                                                                    "اصلا هرچی می کشیم از دست این خمینیه ! مردم داشتن زندگیشونو می کردن! خدا لعنتش کنه! هرچی سرمون میاد تقصیر  اون  . . . شده است (از بیان این قسمت معذورم!) . اول که جنگ رو راه انداخت و بعدش هم این قدر گفت مردم جمعیت داره کم میشه تا کار ماها به این جا کشید واینقدر جمعیت زیاد شد!!!  چند سال آزگار بی خودی جنگ رو راه انداخت تا یه نون دونی باشه واسه بعضی ها!  بد هم که نشد واسشون .الان هرکی یه انگشتشو تو جنگ داده باشه گرون ترین ماشین ها زیر پاشه . بهترین خونه رو داره  بهترین امکانات تفریحی  ورزشی . . .  بچه هاشون بدون این که درس بخونن با سهمیه بهترین دانشگاها قبول میشن . استادا هم که بهشون نمره میدن . از پول رفت وآمد بچه هاشون گرفته تا پول قبض آب وبرق خونشون رو بنیاد شهید بهشون میده . . . !  خودشون هم راحت تو خونه نشستن و صفا می کنن و . . . .  حالا هم که احمدی نژاد اومده دیگه نونشون تو روغنه!! "

خلاصه هزار تا جمله ی دیگه که اگه بخوام بگم خیلی میشه . . .

با هر کدوم از جمله هایی که می گفت و بعضی ها هم تاییدش می کردن انگار یه خنجر فرو میرفت تو قلبم . . .

یاد بابا افتادم که چند روز پیش تو خیابون راه میرفت که خورد زمین وپای چوبیش جدا شد ولی هیچ کس بهش کمک نکرد تا بلند بشه . . .

من به مسائل سیاسی کاری ندارم . اصلا علاقه ای ندارم تو این زمینه بحث کنم . . .

ولی در مورد قضاوت ایشون میخوام چند جمله ای بگم :

من کاملا قبول دارم که خیلی ها بعد از جنگ خیلی کارها کردن وخیلی نامردی ها کردن و از موقعیتشون به نحو احسن سوء استفاده کردن و حق خیلی ها رو ناحق خوردن . من منکر اینها نمیشم . . . ولی کاش می تونستم به اون خانوم بگم پدر من تا حالا پاشو تو بنیاد شهید نذاشته . اصلا راه بنیاد رو بلد نیست . پدر من با زحمت خودش درس خونده وفوق لیسانس گرفته . پدر من هم مستاجری کشیده .پدر من بعد یه عمر زحمت یه ماشین معمولی خریده . پدر من تو یه خونه ی معمولی زندگی می کنه . مثل خیلی از مردم .

کاش می تونستم به اون خانوم بگم که من از سهمیه ی پای پدرم برای قبولی در دانشگاه استفاده نکردم . بنیاد به من پول رفت وآمد نمیده و من با مترو میام دانشگاه . از وقتی احمدی نژاد اومده وضع ما تغییری نکرده . پدر من صبح تا شب کار می کنه نه این که بشینه تو خونه وصفا کنه .

 اگه پدر من رفت جبهه اگه روی مین یک پاشو از دست داد هیچ توقعی نداشت . پدر من عاشق بود . . .عاشق وطنش . عاشق ملیتش . عاشق خاک ایران . پدر من وهمه ی اونایی که تو زمستون وتابستون با اون همه سختی و حتی چند روز گشنگی وتشنگی تو کوه های کردستان یا جبهه های جنوب  جونشون رو تو دستشون گرفتن و رفتن جلو فقط  واسه این بود که عاشق بودن . اونا از جونشون گذشتن . . . اون موقع که خبری نبود ار بنیاد و غیره .

 دوست داشتم به اون خانوم بگم کاش می دونستی چه طعمی داره یه عمر بی پدر بودن و اینکه پدرت رو از روی عکسش بشناسی . چه طعمی داره یه عمر پدرت رو روی ویلچر ببینی یا مثل پدر من با یک پای چوبی . . .

  کاش می دونستی چه طعمی داره وقتی بابات رو برفها زمین می خوره وپای چوبیش کنده میشه و همه با حیرت نگاهت می کنن چه حسی بهت دست میده . می خواستم بگم تو این ها رو نچشیدی ولی من با ذره ذره ی وجودم حس کردم . باهاش بزرگ شدم . تو نچشیدی . تو تاول ها وخس خس گلوی یه آدم رو ندیدی. تو ندیدی وقتی موج انفجار یه پدر رو بگیره حتی بچه اش رو هم نمیشناسه . . . تو نکشیدی سختی زندگی با آدمی رو که پاهاش چوبیه . . .

یه یاد حرف های اون بنده خدا وقتی هر شب تاول های پای قطع شده ی بابا رو میبینم  وقتی میبینم با یک شش چقدر سخت نفس میکشه . وقتی ترکش های فرورفته ی تنش رو حس میکنم وقتی بغلم می کنه و وقتی پای چوبیش رو میبینم که کنار اتاق خودنمایی می کنه . . .

 وقتی بابا رو میبینم که با همون پای چوبیش برای پرداخت قبض برق وآب وتلفن مدت ها توی صف می ایسته وقتی میبینم بابا تا حالا بنیاد نرفته و وفتی  یادم می افته برخلاف اصرار همه من از سهمیه ی بابا توی کنکور استفاده نکردم . . .و وقتی این همه شهید گمنام رو میبینم که هیچ نشونه ای ندارن . . . 

وقتی حال دختری رو میبینم که بعد از سال ها یه مشت استخون رو بهش میدن ومیگن این پدرته . . .

وقتی مادری رو میبینم که با عکس پسرش میاد سر قبر شهیدهای گمنام و به یاد پسرش که هرگز برنگشته با اونا درد ودل می کنه . . .

وقتی میبینم حال کودکی رو که وقتی با شوق نقاشی خودش رو به باباش نشون میده ولی باباش چشمی نداره که نقاشیش رو ببینه . . . .

 وقتی همه ی این ها رو میبینم بغض راه گلوم رو میبنده و چشمام بارونی میشه . . .من نتونستم هیچ کدوم از اینها رو به اون خانوم بگم فقط وقتی داشت پیاده میشد به خدا سپردمش و با اشکی که تو چشمام بود براش دعا کردم تا هرگز طعم این سختی ها رو نچشه . . .. هرگز . . .

این شعر رو به یاد بچگی خودم گذاشتم که همیشه نگران سوختن پای بابا بودم وقتی اتل متل بازی میکردیم . . . آخه بابا نمی تونست پای چوبیشو خم کنه . . . . این شعر تمام کودکی من رو در بر میگیره :

اتل متل یه یازی . . .

اتل متل یه بازی/بازی یی بچه گونه

از آقا جون نشسته/ تا کوچولوی خونه                                    

اول عمو نشسته/ بعد زن عمو فریده

بعد مامان وآقا جون/ بعد بابا وسعیده                                

مامان بزرگ کنارش /بعد عمه جون خجسته 

بعد هم شوهر عمه که /سوخته کنارنشسته            

همین طوری که می خوند /رسید به پای باباش

با دست روی پاهاش زد /تقی صدا کردپاهاش         

یک دفعه رنگش پرید/ پای بابا رو ناز کرد

نذاشت که ورچیده شه/ پای اونو درازکرد                            

بعد دوباره شروع کرد /اتل متل رو خوندش

با کلی داد و بیداد/ آقا جونم سوزوندش                       

دوباره توی بازی/ قرعه به بابا افتاد

 نذاشت بابا بسوزه /با کلی داد وبیداد                                     

بازی کرده ودوباره /به پای بابا رسید

چشماشو بست و رد شد /انگار پاها روندید                        

مامان جونم سوزوندش/عمه رو بیرون انداخت 

با قهر وبا جرزنی /کارعمو روهم ساخت                   

زن عمو هم بیرون رفت /مامان بزرگش هم سوخت

 اون وقت بابا رو بوسید /چشماشو به پاهاش دوخت 

بعد از خودش شروع کرد /اتل متل رو خوندش

اما بازم آخرش /جزوندش وجزوندش                        

نمی تونست بخونه/ سعیده آچین واچین 

پای بابا ورچیده ست /تو جنگ رفته روی مین                   

یک دفعه بغضش گرفت /گفت : "تو اتل متل ها 

 بابا دیگه بازی نیست/ تا که نسوزه بابام "            

پاهای مصنوعی رو/ برد با خودش تو اتاق

  محکم در رو به هم زد/ چشماشو دوختش به طاق       

 امشب حال سعیده /خیلی خیلی خرابه 

 بازم با بغض وگریه /میخواد بره بخوابه                           

دیگه میخواد وقت خواب /سعیده عادت کنه

  جای متکا روی/ پا استراحت کنه                                  

باید یادش بمونه/ بابا همیشه برده

  پای بابا تو جبهه /شهید شده نمرده . . . 

شعر از " بوالفضل سپهر"